Gratis retourneren in alle winkels
14 dagen bedenktijd
Klantenservice ma-zon: 10u-22u
Gratis levering vanaf €30

#DareToBeDifferent volgens Nele Reymen

In haar dromen zijn we allemaal eenhoorns die cupcakes kakken, aldus Nele Reymen, auteur en altijd hongerig. Voor Juttu schrijft ze een column, ditmaal over een kitten en een doos kattenbrokken.

De man duwde me een doos kattenvoer in de handen. Een kartonnen doos droge brokjes. Ze ritselden tegen de binnenkant toen hij de doos door de lucht in mijn richting bewoog. “Schud maar eens”, zei hij nonchalant, wat verraadde dat hij wist wat er te gebeuren stond. Met die doos in mijn handen en zonder te bewegen, keek ik in het rond. Mijn ogen gleden over het tuingereedschap, een kruiwagen, drie fietsen en al de rest waarmee de mens zijn garage had volgestouwd. Een blik tussen de opgestapelde dozen. Niks. Onder de bestofte stapel houten planken. Niks. Nog één keer probeerde ik het met een slechte imitatie. “Psst, pssst”, het geluid waarvan we allemaal denken dat katten het maken. Maar geen kat die erop af kwam. En dus schudde ik de doos. Ik hoorde het geritsel, eerst zacht, dan harder. Net zo lang tot er onder de kruiwagen een zwart katje tevoorschijn kwam dat zich naar mijn enkels haastte, tot dan toe het dichtste punt bij de kattenbrokjes.

 

“Er is er altijd eentje dat komt wanneer er eten is”, zei de man alsof hij zichzelf nog moest bevestigen. Ik liet wat brokjes uit de doos vallen en terwijl het katje zich tegoed deed aan een feestmaal, verlieten ook de andere kittens hun schuilplaats. Aarzelend kwamen ze dichterbij, om zich vervolgens ook op het eten te storten. Aan mijn voeten zaten vijf kittens. Allemaal zwart, van kop tot teen. Kortharig, maar met een pluizige staart en een sjaaltje van eigen vacht. 

Schud af en toe eens met die doos en kijk wat er gebeurt…

“Kies er maar eentje, als je hen al uit elkaar kan houden”, ging hij verder. “Ze zijn toch allemaal hetzelfde.” De man kon niet meer ongelijk hebben, eentje had zich namelijk weten te onderscheiden. Niet door hoe het eruit zag, wel door wat het deed. Het verschil tussen dat ene katje en de andere zat in het karakter. In het lef om eerst tevoorschijn te komen, om een risico te pakken en om anders te zijn dan de anderen. En om te eten als er eten was.

 

“Ik wil deze graag”, zei ik. “…zijn”, dacht ik er stiekem bij, terwijl ik me bukte en de zwarte vraatzuchtige kitten in mijn handen nam, waarmee ik meteen haar lot bezegelde: een prachtig leven dat zich voornamelijk afspeelt in een mandje bekleed met schapenvacht dat aan de verwarming in mijn woonkamer hangt. Begrijpelijk dat ik nog steeds die kat wil zijn, maar niet omwille van dat mandje met de schapenvacht. Niet énkel daarom. Ik wil haar zijn, omdat ze het karakter en het lef had op het moment dat het ertoe deed. Omdat ze helemaal in haar eentje, wars van het goeddunken van de anderen, haar ding had gedaan. Zonder de angst dat de anderen haar zouden veroordelen, vreemd vinden of laten vallen.

 

Ik ben een beetje geworden zoals mijn kat. Ouder en dikker vooreerst. Zelfs met een paar grijze haren. Maar ook anders dan de rest. Op sommige dagen al wat meer dan andere. Maar wat voor dag het ook is, ik weet wel hoe het moet. Ik moet het gewoon doen. Dus ik deel met plezier de levenslessen die ik van mijn kat heb gekregen. Doe je eigen ding. Wees jezelf. Schud eens met wat eten, kijk wie er komt. Net diegene zal het waard zijn.