Gratis retourneren  

in alle winkels

14 dagen

 bedenktijd

Klantenservice:

 ma-zon, 10u-22u

Gratis levering

 vanaf €30

#BringItOn volgens Nele Reymen

In haar dromen zijn we allemaal eenhoorns die cupcakes kakken, aldus Nele Reymen, auteur en altijd hongerig naar voedsel voor brains en maag. Voor Juttu schrijft ze een column, ditmaal over al dan niet dansend ten onder gaan.

We stonden met onze voorhoofden tegen elkaar en in die positie kon het niet anders of onze neuzen raakten elkaar. Zij snoof en duwde me wat harder achteruit. Ik moest mijn evenwicht zoeken, slikken en terugduwen. We keken een beetje scheel om elkaars blik nog te vangen, maar in het heetst van de strijd verlies je al eens iets. Dat wisten we allebei. Haar hete adem botste tegen die van mij, al was het niet het moment om daar grapjes over te maken. Dit was serieus. Dit was het moment. Adrenaline raasde door ons lijf. Onze hoofden bogen dieper. De spanning werd groter en uiteindelijk zei één van ons wat er gezegd moest worden: Bring it on! Dan. Dan zou het gebeuren. Onze voorhoofden kwamen los van elkaar, onze blik ging van scheel naar oneindig en alle spieren in onze lijven verstijfden.

 

Onze andere zus drukte op de play-knop van de videorecorder en op de tonen van I’m sexy, I’m cute deden we elk ons dansje. Niet eens om de beurt, maar tegelijk. We zwierden onze benen en denkbeeldige pompons in de lucht, terwijl onze hoog opgetrokken sokken tot op onze enkels zakten. Dit was de strijd die geleverd moest worden. Dit was onze strijd. En er kon maar één iemand winnen.

 

Het was het beloftevolle jaar 2000 en onze inspiratiebron was een tienerkomedie met de ronkende titel Bring it on. Een film over twee cheerleaderteams die het tegen elkaar opnemen, met als soundtrack I’m sexy, I’m cute. Hoofdrolspeelster Kirsten Dunst was op dat moment ons spirit animal. Wat zij kon in die film, moesten wij ook kunnen. Uiteindelijk verloor haar team, maar de levenslessen werden nog voor de aftiteling getrokken. Laat maar komen. Niet opgeven. En draag altijd een shortje onder je rokje. De film leerde ons dat we nooit schrik moesten hebben, voor niks of niemand. Zelfs niet voor elkaar. De film kreeg vier sequals, dus er viel vast nog meer te leren in het leven. Maar toen Kirsten Dunst zich niet meer wenste te moeien met die sequals, deden wij dat ook niet meer. Er waren natuurlijk nog andere mensen en situaties die ons zulke levenswijsheden bijbrachten, maar daar stond nooit zo’n goeie soundtrack onder.

Dé levensles? Niet opgeven. En draag altijd een shortje onder je rok

Ik wist dat ik in dit leven gevechten moest gaan leveren, liefst dansend. Dat ik af en toe zou winnen en af en toe zou verliezen. En toch. Toch had en heb ik nog steeds een soort ingebakken confrontatievrees. Uitdagingen aangaan, volhouden, mijn eigen grenzen verleggen: vermoeiend. Ik vind mijn comfortzone te comfortabel om eruit te stappen. Ik vind het zelfs al moeilijk om nat uit de douche te stappen. En als ik écht boos ben, krab ik gewoon met mijn middelvinger aan mijn neus om zo mijn punt te maken dat vervolgens volledig onopgemerkt blijft.

 

Als ik vandaag nog met mijn voorhoofd tegen dat van iemand anders kom te staan, lever ik het gevecht dan ook op mijn manier. Niet met gebalde vuisten en snelle uithalen, hoogstens met woorden. En als de strijd toch te hevig dreigt te worden, draai ik me om. Niet uit onmacht, maar uit kracht. Wegwandelen is namelijk niet het enige, maar soms wel mijn sterkste verweer. Denkbeeldige pompons in de hand, stilletjes neuriënd. I’m sexy, I’m cute.