#DiscoverTheWorld volgens Nele Reymen


#DiscoverTheWorld volgens Nele Reymen

In haar dromen zijn we allemaal eenhoorns die cupcakes kakken, zo beweert Nele Reymen, auteur (lees haar laatste roman: Verloren Brood) met een hoek af. Voor Juttu heeft ze het deze keer over over de reis rond haar eigen wereld, inclusief hindernissen, ravijnen en drijfzand. 

De eerste reis rond de wereld die ik ooit gemaakt heb, heeft een diepe en blijvende indruk nagelaten. Iets wat bij nader inzien haast onontkoombaar is. Die reis was allesomvattend, om maar iets te zeggen, al herinner ik me vooral de dingen die ik gezien heb. Dingen die jaren later nog steeds op mijn netvlies lijken gebrand. Mooie dingen, verschrikkelijke dingen. Hoe mijn klasgenootje met een uitermate groot enthousiasme en haar volle gewicht naast de mat belandde, bijvoorbeeld.

 

Een reis rond de wereld was op dat moment namelijk niet meer dan een klim- en klauterparcours waarbij ik en alle andere kinderen van het eerste leerjaar over verschillende turntoestellen moesten kruipen zonder de grond te raken. Als dat toch gebeurde, eindigde je reis rond de wereld op de meest abrupte manier. Naast de trampoline vallen stond gelijk aan verdrinken in een denkbeeldige zee. Struikelde je tijdens het loopje over een bank, dan stortte je te pletter in een ravijn. En als je naast de mat viel, deed je dat in een woestijn van drijfzand. Toch schrok niets van dat alles ons af. We droegen allemaal witte turnpantoffels, sponsen shortjes en een vuile onderbroek, jongens en meisjes mochten zich nog in dezelfde ruimte omkleden en om de wereld te ontdekken had je slechts één lesuur nodig.


 

Dat ontdekken gaat voor mij daarom niet zo nodig over je koffers pakken en zo ver mogelijk wegwezen, niet over panoramische zichten, parelwitte stranden en taxfree shoppen op de luchthaven. Het gaat niet over de globetrotters en ook niet over geplastificeerde all-inarmbandjes rond de dikke polsen van mensen die zand meenemen van elk strand waar ze geweest zijn, om thuis vervolgens de hele oprit vol te storten met beton. Het gaat ook niet over de bijna-doodervaringen die je opdoet tijdens dia-avonden van reizende vrienden. 

De wereld ontdekken doe je met je voeten op de grond en je hoofd in de lucht

Integendeel. De wereld ontdekken, gaat over nieuwsgierigheid en verbazing over jezelf. Het begint met die keer dat je als baby voor het eerst je eigen scheet ruikt en je beseft dat het mogelijk is je tenen in je mond te steken. Het gaat verder met het realiseren dat badwater ook koud kan zijn, met het eten van een citroen en bellen blazen, en het eindigt met de existentiële vraag waarom de batterij van je smartphone het niet langer volhoudt dan een halve dag.

 

Ik reis al lang niet meer elke week een lesuur rond de wereld. Ik draag ook geen turnpantoffels en sponsen shortjes meer. Ik reis rond mijn eigen wereld en ook daar beland ik af en toe in zeeën, ravijnen en drijfzand. De hindernissen staan niet opgesteld in de vorm van veerplanken, bokken of trampolines, maar ze zijn er wel. En als het vroeger met die reis rond de wereld een uitdaging was om de grond op geen enkele manier te raken, ligt ook dat nu een tikkeltje anders. Reizen, de wereld ontdekken en bij uitbreiding leven doe je namelijk met je voeten op de grond en je hoofd in de lucht. En met een propere onderbroek aan.