#LETSGOGREEN VOLGENS NELE REYMEN

#LetsGoGreen volgens Nele Reymen


In haar dromen zijn we allemaal eenhoorns die cupcakes kakken, zo beweert Nele Reymen, auteur (lees haar laatste roman: Verloren Brood) met een hoek af. Voor Juttu heeft ze het deze keer over all things green: van foute nagellak tot spinaziesapjes.

Foto’s van gedroogde groene zaden, zelfgekweekte komkommers, een glas versgeperst spinaziesap en een potje met daarin een ondefinieerbaar papje. Ook groen. Dat is wat ik te zien krijg wanneer ik de zoekterm #green ingeef op Instagram. 51.217.808 posts zijn er met die hashtag op het moment dat ik check.

Ik heb de test gedaan en heb ook even #blue en #red ingegeven. Op een paar aardbeien die op testikels lijken na, was daar verder niets noemenswaardig te zien. En toch. Toch staan die hashtags voor een soort waarde in het leven, zeker als het over #green gaat.

 

Want #green gaat over de natuur, meer nog dan alle andere kleuren. Nu weet ik niet hoe het met u zit, maar de meeste van die groene hashtags staan haaks op mijn eigen leven. Ik eet namelijk geen gedroogde groene zaden, ik weet niets van zelfgekweekte komkommers, spinaziesap vermijd ik liever en ondefinieerbare papjes schuif ik door naar mijn kat. Ik ben dus een grote mislukking als het op#green aankomt, tot grote ergernis van iedereen de me ooit heeft willen opvoeden met de juiste waarden en normen. Groenten uit de tuin en zo weinig mogelijk vlees. Wandelingen in de zon, regen en sneeuw. Skinnydipping in vijvers, klimmen in bomen. Ik was een echt natuurmeisje, met een groen hart, maar ergens onderweg ben ik kleurloos geworden. Tot mijn eigen ontzetting, dat zeg ik er wel even bij. Ik wil namelijk bewuster leven, biologisch verantwoorder, met kleine ecologische voetafdrukken waar ik ook mag gaan.

Ik weet niets van zelfgekweekte komkommers en spinaziesap vermijd ik liever

Maar als ik zelf een groene hashtagcategorie zou moeten vullen, zou het voorlopig nog zijn met foto’s van mijn afwasmiddel. Snot op een zieke dag. De ogen van mijn nichtje. Het boekje met daarin de woordenlijst der Nederlandse Taal. Paling, foute nagellak en jaloezie. Alles achter mijn oren. Hoogstens een plant die nog leeft tot hij sterft onder mijn toezicht. Zo heb ik er één in huis. Maar al wat groen zou moeten zijn aan die plant, is ondertussen bruin geworden. Het zand is geëvolueerd tot een betonblok en tussen de bladeren is een spinnenweb geweven dat enigszins angstaanjagend is.

 

Het beste aan die plant is de pot waarin hij staat en zelfs die zou eens afgestoft mogen worden. Ik heb die plant ooit gekregen na een verhuis en bij een verhuis horen nu eenmaal planten. Omdat er verondersteld wordt dat een mens wel de verantwoordelijkheid voor een plant kan dragen zodra je die ook voor jezelf draagt. Die veronderstelling is fout. De plant was slechts een tweetal maanden de hashtag #green waardig, daarna is de verdorring snel ingetreden. Een foto van die plant is nu op Instagram vereeuwigd onder de hashtag #brown. Ga er gerust even naar op zoek. Op het moment van de post belandde hij tussen een hoop selfies van brunettes die spinaziesap drinken als ontbijt. Met wat geluk kan je daarom ook doorklikken op #green en komt alles toch nog goed. Ik hoop het, vanuit het diepst van mijn groen hart.