Gratis retourneren in alle winkels
14 dagen bedenktijd
Klantenservice ma-zon: 10u-22u
Gratis levering vanaf €30

#STAYWILD volgens Nele Reymen

In haar dromen zijn we allemaal eenhoorns die cupcakes kakken, aldus Nele Reymen, auteur en altijd hongerig. Voor Juttu schrijft ze een column, ditmaal over wat we allemaal wat meer moeten zijn: wild en vrij. #StayWild

Het is Bette Midler die begint. Een zelfverzekerde blik, borst vooruit, kin omhoog en toonvast als nooit tevoren: You don’t owe me. Het is Diane Keaton die  daarop zegt dat het niet grappig is en van tafel gaat. Maar Bette Midler geeft niet op. I’m not one of your many toys. Samen met Goldie Hawn houdt ze Diane tegen en zingt ze verder, bijgestaan door Goldie. Opnieuw die profetische woorden. You don’t owe me. Don’t say I can’t go with other boys. Een kleine beet in de onderlip en dan is ook Diane overtuigd. Ze zet zich schrap, schudt haar hoofd en zet haar keelgat open. De drie worden een soort van één en hun versie van ‘You don’t owe me’ uit de film ‘The first wives club’ wordt een wereldhit.

 

Het is 1996 en ik ben dertien jaar. Ik weet niet goed wat me bezielde om als dertienjarige geboeid te zijn door een film over vrouwen van middelbare leeftijd die hun huwelijk in duigen zien vallen. Leeftijdsgenoten speelden op dat moment met hun gocart, met de poppen of met elkaar. Ik kende er die geavanceerd doktertje speelden met leeftijdsgenoten van het andere geslacht of ze hingen met hun eigen geslacht boven een spiegeltje om dat spiegeltje vervolgens gedegouteerd weg te gooien. Maar niet ik. Ik trok een witte outfit aan en marcheerde door de woonkamer op de tonen van het nummer dat zij zo vol overgave zongen en ik lustig meekweelde. Ik zong de eerste, tweede en derde stem, als ware ik de vierde vrouw van middelbare leeftijd in het midden van een scheiding. Het ontbrekende en dus aanvullende lid van hun club, pre-menstruatie en borstjes. Zelfs van de liefde wist ik nog niet veel. Niet meer dan nu, alleszins. De ironie wil dan ook dat ik vandaag geen first maar een second wife ben, maar desondanks ook een first love. Dat wordt dan gezegd om heel die situatie wat aannemelijker te maken. Het waren dagen dat ik Diane Keaton en haar vriendinnen oud vond, terwijl ik nu van mening ben dat ze op hun drieënzeventigste jong zouden sterven. We zijn intussen vele jaren verder, maar nog steeds zing ik te gepasten tijde dat lied. In hun versie. Met volle overtuiging en begrip van boodschap.

Ik was dertien en geboeid door een film over vrouwen van middelbare leeftijd. Why?!

Dus ik verbeter mezelf. Ik weet wel goed wat me bezielde om als dertienjarige geboeid te zijn door een film over  vrouwen van middelbare leeftijd die hun huwelijk in duigen zien vallen. Het was omdat ik geen vrouwen zag die berustten. Omdat het vrouwen waren die niet in de pas wilden lopen, ook al bewogen ze tijdens het zingen van hun lijflied semiperfect synchroon. Omdat ze hetzelfde dachten. Omdat ze voor hetzelfde stonden. Omdat ze wild waren. En bleven. Daarom nog een keer het refrein.

 

 

I’m young. And I love to be young. I’m free. I’m free. And I love to be free.

 

To live my life the way that I want. To say and do whatever I please.