#THEBESTISYETTOCOME VOLGENS NELE REYMEN

#TheBestIsYetToCome volgens Nele Reymen


In haar dromen zijn we allemaal eenhoorns die cupcakes kakken, zo beweert Nele Reymen, auteur met een hoek af. Haar laatste boek Verloren Brood doet het goed in de lijstjes. Maar het beste moet nog komen….

No lord, it seems the best is yet to come
No lord, it seems the best is yet to come
I’m screamin’ it out boy, screamin’ it out
No lord, it seems the best is yet to come

 

Als je dit refreintje niet stiekem in gedachten zingt, ben je niet des mensen. Ik hoor dat refrein namelijk al sinds 2000. Het is me toen met de stem van Joost Zwegers van Novastar in het hoofd geramd, het is onder mijn huid gekropen en heeft zich daar ergens met een zekere koppigheid genesteld. Om af en toe als een kat in een zak te bewegen onder die huid. Even letterlijk als figuurlijk. Het jaar 2000 is ondertussen zestien jaar geleden. Zestien jaar van hopen en smachten. Van wachten ook. Een tikje ongeduldiger en nieuwsgieriger dan anders. Achter elk hoekje ben ik al gaan kijken welk goeds zich daar schuilhoudt. Op elk kruispunt heb ik halt gehouden om me te laten overvallen met het beste. Om meer te hebben, te willen en te krijgen. Want dat beste zou nog komen. Joost mocht het weten.

 

Ik was een makkelijk slachtoffer voor inspirational quotes, zeker als ze met een tof melodietje gebracht werden. Van de liedjes ging het over naar de volgepropte Pinterest-borden, feilloze Instagram- en Facebookposts tot mokken en theepotten bedrukt met gelijkaardige oneliners. Niemand kan er nog omheen. Het is zoals dat refrein van Novastar. De inspirational quotes worden steeds meer als natte taarten in je gezicht gegooid. De pudding klontert in je haarlijn en de slagroom loopt van je wangen in je neusgaten. En als je die slagroom wilt weglikken met een gulzig uitgestoken tong, proeft hij zuur.

 

Want die inspirational quotes zijn slechts wat ze beloven. Ze zijn een inspiratie. Het zijn duwtjes in de rug, schoppen onder uw gat. Nekslagen, in het slechtste of soms het beste geval. Wat ze absoluut niet zijn, zijn zekerheden. Ze zijn, wat mij betreft, hoogstens een soort gratuite logica.
Mondays are fine, it’s your life that sucks. Work hard or go home. Buy now or cry later. Dreams don’t work unless you do. En altijd in het Engels. Het zou makkelijk te geloven moeten zijn. Tot het regent en je geen paraplu bij je hebt. Tot je in een hondendrol trapt of je trein mist. Tot je dromen in duigen vallen.
Zeg me daarom, mijn liefde voor mijn eigen taal indachtig, liever gewoon dat alles altijd goed komt. Meer hoef ik niet te weten of te geloven.

 

The best is yet to come, al zestien jaar lang. Het heeft ongeveer even lang geduurd om te beseffen dat het allemaal reeds goed was. Dat alleen ik het beter kon maken. Dat ik ook kan dansen in de regen, zonder die paraplu. Dat uiteindelijk alles onder die schoenzool slijt en dat er op een bepaald moment wel gewoon een volgende trein komt. Dat ik kan blijven dromen, altijd en overal.
Roep daarom zo veel je wil, jongen. Zing, maak refreintjes die harder steken dan een steentje in je schoen. Maar weet wat je roep, zingt of zegt. Weet wat je hebt. En zing het dan opnieuw, maar dan anders.


I’m screamin’ it out boy, screamin’ it out
No lord, it seems the best is what you make of it.