JU do JU met Elisabeth: "Het leven is te kort om niet helemaal jezelf te zijn”

“Als ik in de spiegel kijk, zie ik vooral iemand die helemaal zichzelf is. Ik ben best onzeker over mijn uiterlijk, maar over één ding twijfel ik niet: ik ben honderd procent authentiek. Ik draag wat ik mooi vind, zeg wat ik denk en trek me weinig aan van wat anderen daarvan vinden.” Voor Elisabeth is dat precies waar Ju do Ju om draait. Ook als onderzoeker aan de Karel de Grote Hogeschool en als gastprofessor aan de UGent. “Mensen hebben een bepaald beeld van hoe een professor eruit moet zien. Maar wie heeft die regels eigenlijk bedacht? Ik draag gerust een kort rokje met lange laarzen als ik voor de klas sta. Waarom zou ik mijn mooiste jaren verspillen aan me kleden als een zogezegd serieus persoon?”

Haar kledingstijl laat zich niet in één hokje stoppen. “De ene dag draag ik iets heel kleurrijks, de volgende dag iets klassieks. Soms heel vrouwelijk, soms eerder tomboy. Mijn lange laarzen zijn zowat mijn handelsmerk, maar verder trek ik gewoon aan waar ik zin in heb. Als iemand denkt: ‘wat heeft die nu weer aan?’ Dan is dat prima. Ik voel me er goed bij.”

Ook haar vriend kan haar niet op andere gedachten brengen. “Hij vond een frou absoluut geen goed idee. Dus ben ik naar de kapper gegaan en heb ik er eentje laten knippen. Zonder iets te zeggen. (lacht) Ondertussen heb ik die frou al jaren en ik voel me er fantastisch mee. Gelukkig vindt mijn vriend het vooral belangrijk dat ik gelukkig ben.”

Die vrijheid vindt Elisabeth ook bij Juttu. “Ik heb niet één kledingstijl en dat vind ik net zo fijn aan Juttu. Je vindt er zoveel verschillende merken en stijlen. Van kleurrijk tot klassiek, van speels tot elegant. Ik kan er eindeloos combineren en mijn eigen ding doen.”

Ook thuis trekt ze die lijn door. “Ons toilet is knalroze, terwijl de woonkamer veel soberder is. Iemand zei ooit dat onze keuken wel de etalage van Juttu leek. (lacht) Ik omring me graag met spullen waar ik blij van word.”

En dat is precies wat ze andere vrouwen wil meegeven. “We maken ons zoveel zorgen over wat anderen misschien van ons denken. Terwijl het uiteindelijk jouw leven is. Hoe jammer zou het zijn als je op het einde van je leven bedenkt dat je nooit helemaal jezelf hebt durven zijn? Dus draag die outfit, maak je eigen keuzes en doe vooral waar jij gelukkig van wordt. Ju do Ju!”

Dat ze zo bewust haar eigen weg kiest, heeft ook een diepere reden. Twaalf jaar geleden verloor Elisabeth onverwacht haar tweelingbroer. “We waren twee handen op één buik. Het voelde alsof ik de helft van mezelf verloor. Ik ben mezelf daarna jarenlang kwijtgeraakt en heb echt moeten herontdekken wie ik ben en waar ik gelukkig van word.”

Die ervaring veranderde haar kijk op het leven. “We hebben maar één kans om onszelf te zijn. Waarom zouden we die laten bepalen door anderen? Ik wil dragen wat ik mooi vind, doen wat me gelukkig maakt en vooral mezelf kunnen zijn.”