Shoppen tussen kunst:
ontdek Tom Cech een maand lang bij Juttu Leuven

“De tekst interesseerde me niet altijd zo, wel de mimiek en gelaatsuitdrukkingen van de personages. Die fascinatie zie je duidelijk terug in mijn werk. De keuze voor het portret kwam er dus niet toevallig.”

“Ik heb altijd een filosofisch kantje gehad. Na het secundair onderwijs heb ik de lerarenopleiding gevolgd, zedenleer en plastische opvoeding, waar mijn interesse in moraal en filosofie werd aangewakkerd. Ik las er boeken als Het goede leven van Fernando Savater en God als misvatting van Richard Dawkins. Die laatste introduceerde me dan weer in de wereld van evolutionaire biologie. Ik heb nooit graag gelezen, behalve als het me meer inzicht verschafte in de mens. Dat inzicht heeft, samen met mijn werk en veel reizen, in grote mate bepaald wat en waarom ik schilder.”

“Heel veel. Het is een uitlaatklep, een manier om weg te lopen én te blijven staan op hetzelfde moment. Maar ook een manier om gedachten en gevoelens vast te leggen en te delen, voor mezelf en voor anderen. Ik kan me geen leven voorstellen zonder creativiteit en expressie.”

“Tja, moeilijk. Het is niet zo dat schoonheid me niet kan boeien. Ik vind het simpelweg interessanter om thema’s aan te snijden die wat ongemakkelijk aanvoelen. Maar ook in dat ongemak zit iets moois. Het is aan mij om de toeschouwer daarvan te overtuigen.”

“Het zijn niet een paar specifieke dingen, maar eerder een algemene menselijke moraal die ik probeer te doorgronden. Waarom is een goede vraag. Ik denk dat ik altijd een kritische blik heb gehad, en dat dit mijn manier is om te zeggen wat ik met woorden niet kan (of wil). Uiteraard herken ik die kanten bij mezelf, ik ben dan ook zeer kritisch voor mijn eigen denken en doen, wat niet altijd een voordeel is.”

“Mijn job is altijd meer geweest dan een inkomen en draagt in grote mate bij tot de thematiek van mijn werk. Het maatschappelijk aspect is in beide functies een bron van inspiratie en motivatie. Soms overlappen de functies. Zo heb ik de afgelopen jaren op justitieprojecten gewerkt in beide gevangenissen in Leuven, daaruit kwamen dan opdrachten voor muurschilderingen. Ze voeden elkaar dus soms zeer letterlijk. Ik werk ook graag aan participatieve projecten.”

“Absoluut. Kunst beperkt zich niet tot musea en galerijen, dat zou het heel eng maken. Het is mooi om te zien dat initiatieven als deze tot stand komen, en de grote reactie vanuit handelszaken en kunstenaars toont aan dat er nood aan is.”

“Niet echt, ik benader het zoals elke andere tentoonstelling. Het interessante is dat er nu publiek mijn werk zal zien zonder dat ze per se daarvoor komen. Daarom heb ik ervoor gekozen om een deel van mijn atelier na te bootsen in de winkel, alsof ik een maand mijn praktijk verhuis. Zo hoop ik shoppers te verleiden om te komen kijken en mij en mijn werk op een informele manier te leren kennen.”

“Ik hoop dat ze even blijven stilstaan en proberen het verhaal achter mijn werk te zien. In het beste geval hoop ik dat mensen vragen stellen, aan zichzelf en/of aan mij op de momenten dat ik er ben. En de portretten van Jennifer Heylen of Gover Meit? Daar zit niet echt een verhaal achter, behalve dat ik het interessante en grappige mensen vind.”

“Dan zou ik een internationale kunstreis organiseren met bezoeken aan ateliers van onder andere Francis Bacon, Lucian Freud, Caravaggio, Gerhard Richter, Ruprecht von Kaufmann, Nicolas Uribe, Miles Johnston, Norman Rockwell, Denis Sarahzin, Alex Kanevsky, Anna Boch… Verder zou ik ook meer inzetten op vrouwelijke en Afrikaanse kunstenaars. Het zou een lange reis worden, want natuurlijk breng ik telkens enkele dagen door in het atelier van elke kunstenaar. De reden is eenvoudig: kunst begrijpen doe je vooral door de kunstenaar te leren kennen in zijn of haar context en cultuur.”