Illustrator Amber Gyselings geeft Juttu Antwerpen een kleurrijke make-over

“Ik heb gekozen voor vier losse personages die met mekaar verbonden zijn door hun handen. Het contact tussen de meest uiteenlopende mensen typeert voor mij het leven in een stad en dat wou ik in mijn illustratie verwerken. Daarnaast zijn die handen natuurlijk ook een subtiele knipoog naar hét symbool van Antwerpen. De illustratie leest als een cirkel, daarnaast verwerkte ik zoals wel vaker kleine verhaaltjes in de illustratie waardoor je net iets langer blijft hangen.”

“De diamant natuurlijk, maar ook een koffie en een taartje mochten niet ontbreken want de stad bulkt van de geweldige koffiebars. Tijdens het weekend ga je urenlang dansen of gezellig rondstruinen op de Vogeltjesmarkt. Dat is voor mij Antwerpen, bovendien vormen al die knipogen een goeie match met Juttu.”

“Absoluut. Ik spring regelmatig binnen bij Juttu. Ik werk niet alleen graag met kleur, ik kleed me ook graag kleurrijk. Bovendien shop ik zelden in grote ketens. Juttu sluit helemaal aan bij mijn persoonlijke stijl. Het kleurrijke, positieve en energieke van de winkel wou ik dus zeker in mijn illustratie verwerken. Ik zocht bewust felle pastelkleuren uit, van fluogeel tot roze, heel mooi in contrast met donkerblauw. En natuurlijk heb ik de figuren een extra opvallende outfit aangetrokken.”

“Sowieso kleurrijk dus. Maar ook al gebruik ik felle kleuren, toch stralen mijn illustraties iets intiems uit. Ik hou ervan om banale momenten vast te leggen, waardoor ik de kijker een pauze serveer in deze hectische wereld. Mijn personages zijn vaak solitaire en zelfs een tikje eigenwijze karakters.”

“Geen idee waarom, maar het valt me op dat dit soort personages telkens weer opduiken in mijn werk. Ze zitten stuk voor stuk een beetje in hun eigen wereld en dat herken ik als dagdromer wel. Ik heb een extraverte kant en ik hou van sociaal contact. Daarom werk ik al vier jaar deeltijds in een winkel, zodat ik verschillende mensen ontmoet. Maar als ik teken, trek ik me helemaal terug in mijn cocon.”

“Ik maakte al eens een kleine muurschildering, maar dit formaat – bijna 12 m² - was helemaal nieuw voor mij. Daarom werkte ik met vier kleinere vlakken, zo bleef het behapbaar. Heel wat van mijn vrienden maken regelmatig murals, dus met hun tips was ik goed voorbereid.

De grootste uitdaging was misschien wel om met hoogtevrees op de stelling te staan. De eerste uren was dat nog met klamme handjes (lacht), maar ik richtte mijn volledige focus op de mural en na een tijdje raakte ik gewend. Leuk, want deze opdracht heeft me geleerd dat ik mijn angst recht in de ogen kan kijken!”