HEB JIJ EEN PLAN B?

Heb jij een plan B?


Wat als je morgen je bed niet meer uit kan. Heb jij dan een plan B? Het overkwam Evi Renaux. Ze werd ziek en moest haar leven plots anders invullen. Een blog, een boek en veel kopjes koffie later is ze sterker dan ooit. Haar verhaal.

What about?

Life On Sneakers

Een inspiratieboek vol quotes, emoties, tekeningen en met het verhaal van Evi’s ziekte als rode draad. De boodschap: hoe uitzichtloos je situatie ook lijkt, je kan àltijd opnieuw beginnen. Stap per stap.

 

Jouw ziekte was de directe aanleiding voor het boek ‘Life on Sneakers’. Wanneer is het misgelopen Evi?

“Drie jaar geleden kreeg ik hoofdpijn. Ik was al jaren migrainepatiënt, maar deze pijn was anders, buiten proportie en continue aanwezig. De dokter weet de pijn al snel aan externe factoren. Want ik had toch écht wel een stresserende job. En ik was nog maar net weg bij mijn partner, waardoor ik er vaak alleen voor stond met een kleuter. En had ik ook niet afgelopen jaar mijn vader verloren? Spanning en stress, dat waren de oorzaken, en daarmee was voor hem de kous af.”

 

Maar voor jou niet.

“Nee, want de pijn bleef. Ik bleef zes weken thuis om te ontstressen, ik werd tig keer onderzocht en opgenomen in het ziekenhuis, ik kreeg zware medicatie toegediend,… niets hielp. Het werd zelfs erger. Vijf maanden na het begin van die hoofdpijn, geraakte ik op een dag letterlijk mijn bed niet uit. Mijn ruggengraat stond scheef en ik kon niet meer bewegen. Ik was verlamd. Ik kreeg operaties, behandelingen,… kreeg opnieuw verlammingsverschijnselen, werd weer geopereerd,… Maar na twee jaar gekluisterd aan mijn bed kon nog steeds niemand me vertellen wat er aan de hand was en werd ik van het kastje naar de muur gestuurd. Ik belandde zelfs een dag in de psychiatrie waar ze gelukkig snel doorhadden dat er mentaal niets met me scheelde. Alsof je een verlamming trouwens zo makkelijk kan faken.”

 

Je voelde je in de steek gelaten door de medische wereld.

“Absoluut. Ik dook dan maar zelf in de medische boeken en uiteindelijk ben ik afgelopen zomer naar een neuroloog gestapt die mijn situatie opnieuw van A tot Z heeft uitgepluisd. Zij heeft me een diagnose gegeven die voor 90% zeker is en die mijn vermoedens bevestigde. Drie jaar geleden heb ik wellicht een hersenontsteking gehad, die een ruggenmergontsteking is geworden. Dit heeft mijn spierstelsel en mijn immuunsysteem zodanig aangetast dat de aandoening chronisch is geworden. Mijn rug zal dus nooit meer recht zijn, ik moet altijd oppassen voor een infectie – zelfs bij het kleinste griepje kan ik verlammingsverschijnselen krijgen – én mijn hoofdpijn zal nooit verdwijnen. Met andere woorden: dit is mijn nieuw leven, hiermee moet ik verder.”

 

Hoe hard kwam die diagnose aan?

“Heel hard, maar ik was tegelijkertijd ook blij dat er eindelijk een diagnose was. En ik was natuurlijk al door heel wat rauwe emoties gegaan: onmacht, kwaadheid. Ik ben nooit depressief geweest maar ik heb wel vaak donkere gedachten gehad. Als ik op een belletje moest duwen omdat ik niet in staat was om mezelf om te draaien of als ik weer maar eens in mijn bed had geplast, … ‘als dit blijft duren, mogen ze me een spuitje geven’, dacht ik dan. Zo diep heb ik gezeten. Ik heb van mijn vorige leven afscheid moeten nemen. Van jonge, energieke, ambitieuze mama werd ik gereduceerd tot een plantje in een ziekenhuisbed. Een verschrikkelijk verdict.”

 

© Annelies Vanhove

Wanneer heb je een klik gemaakt?

“Dat is natuurlijk een geleidelijk proces geweest. Een proces van twee stappen vooruit, één achteruit. En dat is het nog steeds. Ik heb nog altijd slechte dagen, dagen dat alles pijn doet. Mijn bed staat nog altijd in de living. Maar ik besefte wel dat iedereen verder ging met zijn leven en dat ik kon kiezen: ofwel wegkwijnen in mijn bed ofwel een plan B bedenken. Bovendien was ik het beu om de latjes in het plafond te tellen en de ruitjes in het behangpapier. Omdat ik niets anders kon dan plat liggen met mijn pc op mijn schoot, ben ik beginnen schrijven. Een blog. En dat – in combinatie met de geweldige mensen om me heen die me aanmoedigden – heeft me er door gesleurd. Ik werd blij van schrijven en ik werd blij dat ik weer ergens blij van werd. Ik zat opgesloten tussen 4 muren en met die blog kon ik plots een raampje openzetten naar de wereld. En daarna begon ik te dromen van een deur open te zetten en ook effectief naar buiten te gaan. Schrijven heeft alles terug in gang gezet. En daar gaat mijn boek ook over: hoe diep je ook zit, hoe uitzichtloos je situatie ook lijkt, je kan altijd opnieuw beginnen. Er is altijd wel iets waar je terug gelukkig van wordt.”

 

Heb jij een levensmotto?

“Enjoy the little things because one day you’ll realize they were the big things.”

 

Welke kleine dingen zijn jou het meest waard?

“Klein geluk is voor mij een kopje koffie. Vroeger stond ik dagelijks ontelbare keren aan het koffieautomaat maar het was pas toen een kop koffie het lichtpunt werd van mijn dag, dat ik besefte hoeveel deugd zo’n kopje doet. Op een bepaald moment ben ik die dingen beginnen opschrijven waar ik plezier uit haalde: een kop koffie, de zon die schijnt, mijn lievelingsliedje op de radio, een knuffel van mijn dochter, een lieve sms,… het begon met dat kopje koffie, maar ondertussen heb ik al een lijst van 200 pagina’s. Als je zo diep hebt gezeten als ik, dan besef je dat het die kleine dingen zijn die tellen en niet ‘gemaakt geluk’, zoals de grootte van je auto of de laatste nieuwe iPhone.

 

Life on Sneakers heet je boek. Was het moeilijk om afscheid te nemen van de hoge hakken?

“Nee, omdat ik oprecht kan zeggen dat mijn leven nu veel beter is dan mijn leven ervoor. Plan A slorpte mij helemaal op, fysiek en mentaal. Nu leef ik veel bewuster. Maar ik heb ze nog wel hoor, die hoge hakken. Pure nostalgie. Ik droeg vanaf mijn vijftiende niets anders. Soms zie ik me nog van de ene meeting naar de andere hollen, op hakken van 8 cm. Had ik toen maar geweten hoe comfortabel sneakers zijn. Ik ben gelukkig slimmer nu (lacht).”

Koop ‘Life On Sneakers’ nu bij Juttu!

Who is?

 

Evi Renaux

© Annelies Vanhove

Leeftijd: 31 (maar ze hoort liever 29 + 2)
Liefdes: Dochter Lola (6) en lief Yf (“dat rijmt”)
Blog: Lifestyle en dagboekblog onder de alias Rue NØ
Rue NØ? Een link naar haar naam ‘Renaux’ natuurlijk. Maar het is ook Frans voor straatnummer en daarmee ook een verwijzing naar toen ze gekluisterd was aan haar huis, in the middle of the street . Met de Zweedse Ø verwijst Evi naar haar liefde voor de Scandinavische stijl, iets waarover ze vaak blogt.
Carrièreloop: Evi werkte ooit als brand manager bij tv-zenders Vier en Vijf, was productmanager bij Libelle en schrijft nu o.a. deeltijds voor Weekend Knack, waarvoor ze bij BV’s polst naar hun plan B.
Meer weten?

Life On Sneakers - Evi Renaux, € 19,99

 Uitgeverij Manteau